ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΜΕ ΤΑ ΓΛΥΠΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ;

parthenon_marbles_east_pediment

parthenon_marbles_east_pediment

 

Σχεδόν όλη μου τη ζωή, τουλάχιστον από τότε που άρχισα να ψιλοκαταλαβαίνω, ακούω για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο. Τα περιβόητα γλυπτά που έκλεψε ο Τόμας Μπρους, λόρδος του Έλγιν από το 1799 έως το 1803 (με την άδεια της Οθωμανικής αρχής) που υποβαθμίζοντας την αξία τους αλλά και το μέγεθος της πράξης, ακόμα και Έλληνες που μάχονται για την επιστροφή τους τα αποκαλούν «Ελγίνεια μάρμαρα». Πρώτον, δεν ήταν του Έλγιν και δεύτερον (και κυριώτερον) δεν είναι μάρμαρα αλλά έργα τέχνης, γλυπτά. Δεν στόλιζαν καμία τουαλέτα αλλά το σημαντικότερο μνημείο της αρχαίας Αθήνας.

Το ζήτημα της επιστροφής των γλυπτών το ανακίνησε η Μελίνα Μερκούρη. Όπως μαθαίνω, την συμβούλεψαν ότι προκειμένου να κερδίσει την αγάπη και ψήφο του λαού θα έπρεπε να έχει σπουδαίο στόχο. Έτσι απλά γεννήθηκε η ιδέα της επιστροφής των «Ελγινείων» (πιπέρι στο στόμα μου). Μία ιδέα που βρήκε πολλούς υποστηρικτές και συνεχιστές μετά το θάνατο της Μελίνας. Σε σημείο να γίνει, ή έστω να φαντάζει στα δικά μου μάτια σαν μία τρελή μπίζνα.

Κλαιγόμαστε και παρακαλάμε εδώ και δεκαετίες για τη επιστροφή τους (δεν εννοώ τον απλό λαό αλλά εκείνους που βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά), διοργανώνουμε εκδηλώσεις, συμπόσια, ομιλίες και άλλες φανφάρες. Μέχρι και… ΜΚΟ εμπλέκονται, που όσο τολμάνε κι αφήνονται οι δημοσιογράφοι, τόσο φέρνουν λαβράκια στο φως της δημοσιότητας για πολλές από αυτές, κάνοντας το ακρώνυμο να δείχνει αμαρτωλό background ακόμα κι αν κάποια από αυτές έχει πράγματι αγνές και τίμιες προθέσεις.

Κι εδώ μου δημιουργείται η μεγάλη απορία: Γιατί όλοι εστιάζουν/με στα γλυπτά του Παρθενώνα που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο και κάνουν/με γαργάρα τα μοναδικά έργα τέχνης που βρίσκονται στο Λούβρο; Γιατί δεν λέμε τίποτα για τη Νίκη της Σαμοθράκης και την Αφροδίτη της Μήλου; Μήπως αυτά δεν εκλάπησαν με τον ίδιο τρόπο (με της ευλογίες του Οθωμανών);

nikisamothrakisafroditimilou
Το να βρίσκονται Ελληνικά έργα τέχνης στο Παρίσι μας αρέσει αλλά στο Λονδίνο μας χαλάει;
Μόνο εγώ βλέπω υποκρισία σε αυτό το κομμάτι;

Και να ήταν μόνο τα αγάλματα στο Λούβρο… Αξίζει να διαβάσετε την ερευνητική εργασία μαθητών του 3ου Λυκείου Ζωγράφου με τίτλο «Ελληνικά Εκθέματα στα Μουσεία του Κόσμου»

Να δείτε το ελληνικό πλούτο που βρίσκεται σε ξένα χέρια.

Αλλά πάλι, αν σας ενδιαφέρει τόσο πολύ ο ελληνικός πλούτος, δείτε πρώτα αυτόν που υπάρχει στη χώρα. Σας έχω νέα: το μουσείο της Ακρόπολης δεν είναι το μοναδικό. Ούτε και ο τάφος στην Αμφίπολη. Οι περισσότεροι Αθηναίοι δεν έχουν καν ανέβει στην Ακρόπολη. Πόσοι άραγε έχουν κάνει τον κόπο να πάνε μέχρι τους Δελφούς, ή στο ιερό του Ποσειδώνα στο Σούνιο ή στο ναό του Ηφαίστου στο Θησείο που είναι και δυο βήματα από τις καφετέριες; Ή για να το χοντρύνω: Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (στην Πατησίων βρίσκεται για όσους δεν ξέρουν και θεωρείται από τα σημαντικότερα στον κόσμο). Κι όλα αυτά ήταν απλά παραδείγματα.

Επιστρέφω στα των επιστροφών. Αν το αίτημα μας για επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα είναι δίκαιο, τότε γιατί δεν κάνουμε το ίδιο για τα ελληνικά εκθέματα που βρίσκονται σε Παρίσι, Βερολίνο, Νέα Υόρκη; Τι περιμένουμε; Τον Τζορτζ Κλούνεϊ;

Ας μην γελιόμαστε όμως, οι Βρετανοί δεν θα τα δώσουν πίσω. Γιατί; Ο Έλληνας υποθέτω ότι θα απαντήσει βιαστικά «γιατί είναι ότι καλύτερο έχει να επιδείξει του μουσείο τους».
Δεν  θα διαφωνήσω στο αν είναι ή δεν είναι ότι καλύτερο υπάρχει σε ένα μουσείο που χρειάζονται κάτι μέρες μέχρι να το γυρίσει ολόκληρο ο επισκέπτης.
Θα διαφωνήσω ως προς το λόγο.
Αν ο Άγγλος πει «έλα Έλληνα πάρτα πίσω» τότε αυτόματα θα μπορέσει κι ο Αιγύπτιος να πει «μεγάλε θέλω κι εγώ τα δικά μου». Και ούτω κάθε εξής…

Κι αν γίνει η αρχή με το Βρετανικό μουσείο, τότε ποιος έχει σειρά; Μήπως το Λούβρο; Και μετά; Βερολίνο;

Γι αυτό τείνω να σκεφτώ ότι δεν υπάρχει λόγος να δίνει κανείς ένα χαμένο αγώνα.  Μπορεί όμως να γυρίσει την κατάσταση υπέρ του. Πώς; Χρησιμοποιώντας τα ελληνικά εκθέματα στα ξένα μουσεία ως διαφήμιση και διαλαλώντας πώς ότι βλέπουν οι τουρίστες εκεί δεν είναι τίποτα περισσότερα από ψίχουλα μπροστά στον πλούτο που θα δουν στην Ελλάδα.

Αλλά τι λέω. Φυσικά και ο αγώνας δεν είναι χαμένος. Γιατί δεν είναι αγώνας επιστροφής των γλυπτών αλλά αγώνας εντυπώσεων. Ίσως και… επιδοτήσεων. Και ποιος ξέρει τι άλλο.

Στην τελική, αν είναι να επιστραφεί κάτι τότε να επιστραφούν όλα. Αλλιώς τίποτα.

leon

 

Κεφάλαιο Κωνσταντίνα Σπυροπούλου
2014100712183779

Είπα να κάνω ένα πείραμα. Να δω τι ενδιαφέρει περισσότερο το κοινό: Τα γλυπτά ή το φτηνό gossip; Έτσι πρόσθεσα την Κωνσταντίνα Σπυροπούλου που παρουσίασε εκδήλωση για την επιστροφή των «μαρμάρων» όπως η ίδια είπε. Όχι, δεν θα ασχοληθώ μαζί της. Το έκαναν πολλοί άλλοι. Εγώ απλά την έβαλα προκειμένου να δω αν εστιάζοντας πάνω της σε ποστάρισμα στο facebook, το άρθρο θα προσέλκυε περισσότερο κόσμο απ’ ότι το πραγματικό άρθρο. Και να αποδείξω, τουλάχιστον στον εαυτό μου, αν έχω δίκιο στο θέμα της υποκρισίας.

Κι εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, ξέρεις καλύτερα απ όλους για ποιο λόγο επισκέφθηκες αυτό ποστ.

You must be logged in to post a comment Login